|
زندگينامه مختصري از ملاصدرا
يکي از بزرگترين افتخارات عصر صفويه وجود صدرالدين محمدبن ابراهيم شيرازي ملقب به ملاصدرا يا صدرالمتالهين است که در حکمت و فلسفه صاحب مکتب و مقام و مرتبتي بس بلند است. صدرا به سال 979 يا 980 هجري در شيراز متولد شد و پس از مرگ پدر به اصفهان آمد. علوم نقلي را نزد شيخ بهايي و علوم عقلي را نزد ميرداماد تحصيل و تلمد کرد. سپس خود اعجوبه زمان و افتخار حکماي دوران گشت. با آنکه از علماي صوري روي خوش نديد، به بهترين وجه و عباراتي همچون آب روان بزرگترين و مهم ترين مسائل حکمت را به لسان عرب بيان کرده است. کتب و رسايل او حاکي از سعي و کوشش درامنراج فلسفه و عرفان است. ملاصدرا در ميان فلاسفه و دانشمندان عالم صاحب مکتب شناخته شد و اساس مکتبش مبتني براين است که طريق استدلال و کشف وحي بالاخره به يک حقيقت ويک هدف منتهي مي گردد و عقل سليم مويد همان حقايقي است که دردين نازل گرديده ودر اشراق و شهود بر عارف مکشوف ميگردد.
مهم ترين تاليفات او به زبان عربي عبارت است از:
اسفاراربعه، شواهدالربوبيه، شرح اصول کافي، الهدايه، حاشيه شرح حکمت الاشراق، الواردات القلبيه و کسراللصنام الجاهليه.
علاقه وافر ملاصدرا به عرفان واصرار وي در بيان حقايق عرفان آن هم به زبان سليس و ساده موجب شد که جمعي به دشمني برخاستند و اين حکيم فريد و عاليقدر براي آنکه از قيل و قال زمانه بدور باشد، بالغ بر هفت سال و يا بقولي پانزده سال از عمر را در قريه کهک نزديک شهر قم به سر برد و به تفکرات عميق پرداخته است و بر اثر رياضت و تهيب و تکامل نفس به قول خود به علم حضوري نايل آمد، همان طوريکه قبلا علم حصولي ره به سرحد کمال فرا گرفته بود. بيت احرام را به کرات زيارت کرد ودر سفر هفتم هنگام مراجعت در سال 1050 هجري در شهر بصره بدرود حيات گفت و همانجا به خاک سپرده شد. |